วันนึง เพื่อนคนนึง เอ็มมาหาอคิแล้วก็บอกว่า
เพื่อน-....พุ่งนี้ขอไปอยุ่บ้านแกน้ะ บ่ายโมง
อคิ- อืม ได้มันก็ได้อยู่หรอกนะ แต่ทำไมอ่ะ
....
มันเป็นเพื่อนที่สนิทกันมานานมาก...เป็นเพื่อนสนิทคนแรกของเรา
แต่ช่วงนี้เราก็ห่างกันออกไป
เพราะความชอบ รสนิยม ฯลฯ ที่ต่างกันออกไป...
คุยไปคุยมาก็ได้ความว่า มันจะโดดเรียนพิเศษมาอยู่บ้านเรา
อคิ-..ทำไมต้องโดดวะ..
เพื่อน- เค้าก็โดดทุกทีอยู่แล้วงัย แต่ทีนี้เพื่อนที่เค้าไปอยู่ด้วยประจำอ่ะมันไม่ว่างอ่า
อคิ-...(คือกูถามว่าทำไม..)
เพื่อน- ไรว้ะ วันเสาร์ก็จะจบแล้ว ให้มันจบไปเงียบๆ ได้มั้ยห๊ะ
อคิ- คือกูอยากรู้ว่าทำไมมึงถึงต้องโดด
เพื่อน- ก็บอกว่าวันเสาร์ก็จบแล้วงัยยย
อคิ- ....นี่กูพูดภาษาดาวนาเม็กอยู่เรอะห๊ะ...
..............
หลังจากคุยกันเปลืองน้ำลายลิ้นถลอกบ้าบอไปอีกสองแผล มันก็บอกว่า เพราะว่า มันซ้อมเต้นเช้า มันก็เลยจะลงเรียนบ่าย.. แต่บ่ายมันเต็ม มันก็เลยพ่อแม่ว่า หนูเรียนบ่ายนะ แล้วตอนเช้าเต้น ตอนบ่ายที่พ่อแม่เข้าใจว่าเรียนก็ไปอยู่บ้านเพื่อนมั่ง เดินสยามมั่ง..
สรุปคือ ไม่เคยไปเรียนเลย ไปเรียนไม่ได้...
.............
อคิ- เยี่ยมมากเพื่อน มึงประสบความสำเร็จในการสร้างปัญหาด้วยตัวเองแล้วว่ะ ช่วยหาทางแก้ปัญหาด้วยตัวเองด้วยแล้วกันนะ กูไม่สนับสนุนให้มึงโดดเรียนอยู่แล้ว มึงจะมาอยู่บ้านกูก็ได้ แต่กูจะโทรไปบอกพ่อแม่มึงแล้วขออนุญาตให้มึงด้วย
เท่านั้นแหละ...ความซากอ้อยก็พรั่งพรูออกมาทันที.. เคยดูโฆษนานั้นมั้ย แม่ไม่เข้าใจตุ้ย (หรือต้อม หรือต้อย หรืออะไรซักอย่างเนี่ยแหละ) น่ะแหละ
เพื่อน- แกช่วยเข้าใจเค๊าหน่อยดั้ยป้ะล่ะ
อคิ- ก็ทำไมเมิงไม่คุยกับพ่อแม่ตั้งแต่แรกวะห๊ะ
เพื่อน- พ่อแม่เค้าไม่ใจดีเหมือนพ่อแม่แกนะเว่ย ไม่มีเหตุผลเหมือนพ่อแม่แกหรอก
อคิ- ...แล้วแกจะบอกว่าไร จะบอกว่า เป็นพ่อแม่ ไม่ต้องมาเสือกหรอก ให้ตังค์อย่างเดียวก็พอแล้ว ได้เหรอวะ
เพื่อน- อย่ามาพูดงี้นะ เค้าไม่ชอบ ช่วยเข้าจัยอะรัยนิดนึงได้ป้ะล่ะ
อคิ- .....
เพื่อน- แม้แต่แกก้อไม่เข้าใจเค้าอ่ะ แล้วคนเป็นพ่อแม่จะเข้าใจเหรอ
เพื่อน- ไม่รุแหละ กุไม่ขอให้มึงช่วยก็ได้ อย่ามาทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่
อคิ- ....อย่ามาไม่รุแหละ มึงจะทำไง จะไปอยู่ไหน
เพื่อน- ช่างหัวกุ กุจะไปตายที่ไหนก็ปล่อยกุ
....อืม
.........
อคิ- แกใจเย็นๆ แล้วฟังนะ...
อคิ- บนโลกนี้มีคนนับร้อย พัน ล้าน แกจะมาคาดหวังให้ทุกคนเค้าเข้าใจแกได้เหรอ
อคิ- ชั้นอาจจะไม่เข้าใจแก
อคิ- ชีวิตมันอาจจะต่างกันเกินไป
อคิ- แต่ชั้นก็เป็นเพื่อนแก
อคิ- เป็นห่วงแก
อคิ- หวังดีกับแก
อคิ- อยู่ข้างแก
อคิ- เข้าใจไหม.......
....
เพื่อน- อื้อ...ขอบคุณนะ
....(ขอบคุณเหมือนกันนะ..ที่ฟังกูพูด...กูรักมึงขึ้นมาอีกห้าสิบสองเท่าเลย)
...
เพื่อนกันนะ..
อาจจะไม่ได้ชอบอะไรเหมือนๆ กัน
อาจจะไม่ได้เข้าใจมึงเหมือนเมื่อก่อน..
แต่กูก็เป็นเพื่อนมึงนะ...
เมื่อหลายปีที่แล้วกูเป็นเพื่อนมึง วันนี้กูเป็นเพื่อนมึง และในอีกสิบปีข้างหน้ากูก็มั่นใจว่ากูจะยังเป็นเพื่อนมึง
เพื่อนกัน ต่อกันติดอยู่แล้ว
.....
มึงจะทำอะไรก็เรื่องของมึงนะ
โตๆ กันแล้ว ชีวิตตัวเองก็รับผิดชอบเองได้...
กูแค่เสนอความเห็น...ถามร้อยครั้งกูก็จะตอบอย่างนี้ร้อยครั้ง...
มึงอาจจะมองว่ากูเป็นเพื่อนที่ใช้ไม่ได้ เป็นเพื่อนที่แย่
แต่กูก็ยังเป็นเพื่อนมึงเสมอนะ...
....
....
หลังจากคิดหนักว่ากูจะตกไม่ตกดีมาหลายวัน
และแล้วฝนก็ตกลงมาเสียที...
และนี่เป็นวันฝนตก...ที่ชิบุยะ เมื่อ ๑๐ เดือนก่อน
....เร็วๆ นี้มาแน่...
โตเกียว..เมื่อสิบเดือนที่แล้ว (ฮา)
